Deze zomer rondde ik het 4e project in 2 jaar tijd af bij een van mijn grootste opdrachtgevers, de Hogeschool Arnhem en Nijmegen. Bij het afscheid ontving ik een replica van Rodin. Ik kijk met veel plezier naar dit mooie beeldje, vooral vanwege de toespraak die ik erbij kreeg:

Ik wil je bedanken voor alle inzet die je gedaan hebt voor de organisatie, voor het team en voor enkele individuen. Op zich zou je kunnen zeggen “daarvoor was ik immers ingehuurd” maar je ging toch wat verder dan enkel dat. Je ging niet alleen voor de klus maar ook voor het hoger liggende doel, de reden van de klus, als het lagerliggende, de mensen die betrokken waren. Ondanks die betrokkenheid heb je je eigen zelfstandigheid en vasthoudendheid, daarom symboliseert dit cadeau: de handen in samenwerking maar niet vast.

“De handen in samenwerking, maar niet vast”, beter kun je wat mij betreft de ideale samenwerking tussen een ZZP-er en een organisatie niet typeren!
Formeel gaat een project erom met beperkte tijd en middelen het geplande resultaat te behalen, waarna de partijen weer uiteen gaan. Het ideaal van de overtuigde ZZP-er gaat verder: er moet een resultaat komen waar alle betrokkenen trots op kunnen zijn, een product waar de klant nog lang baat van zal hebben, waar de werknemers met plezier gebruik van maken. En een samenwerking waar iedereen met plezier aan terug kan denken.